اَلدَّرْسُ السّادِسُ: مَدْرَسَهُ الْقَریَهِ
مَدْرَسَهُ الْقَریَهِ (دبستان روستا.) تَغْییرُ الْحَیاهِ اِبتَدَأَ الْعامُ الدِّراسیُّ الْجَدیدُ وَ ذَهَبَ تَلامیذُ الْقَریَهِ إِلَی الْمَدرَسَهِ. (سال آموزشی نو آغاز […]
مَدْرَسَهُ الْقَریَهِ (دبستان روستا.) تَغْییرُ الْحَیاهِ اِبتَدَأَ الْعامُ الدِّراسیُّ الْجَدیدُ وَ ذَهَبَ تَلامیذُ الْقَریَهِ إِلَی الْمَدرَسَهِ. (سال آموزشی نو آغاز […]
اَلصَّبرُ مِفتاحُ الْفَرَجِ. (صبر کلید گشایش است.) اَلرَّجاءُ (امید.) کانَتْ مَجْموعَهٌ مِنَ الْحَیَواناتِ فی غابَهٍ: أَسَدٌ وَ ثَعْلَبٌ وَ ذِئْبٌ
دیوان حافظ، نامه زندگی و زندگینامۀ ماست. حافظ به ما خوب زیستن و شاد زیستن میآموزد. حافظ حکیمی متفّکر و
اَلدَّرْسُ الثّالِثُ: قِصَّهُ الأخَوَین. (داستان دو برادر.) جسـر الصَداقـه (پل دوستی) کانَ حَمیدٌ وَ سَعیدٌ أَخَوَینِ. هُما کانا فی مَزْرَعَهِ
فصل نخست: زیبایی آفرینی دیده ای نیست نبیند رخ زیبای تو را / نیست گوشی که همینشنود آوای تو را
مَرقَدُ الْإمامِ الْأَوَّلِ فِی النَّجَفِ الْأَشرَفِ؛ (آستانه امام نخست در نجف ارزنده است.) وَ مَرقَدُ الْإمامِ الثّانی وَ الرّابِعِ وَ
تَخْرُجُ عُصْفورَهٌ مِنْ عُشّها فی مَزرَعَهٍ کَبیرَهٍ وَ تَقولُ لِفِراخِها: (گنجشکی از لانه اش در کشتزاری بزرگ بیرون میآید و
اَلتَّجرِبَهُ الْجَدیدَهُ (تجربه تازه.) تَفَکُّرُ ساعَهٍ خَیْرٌ مِنْ عِبادَهِ سَبْعینَ سَنَهً. (ساعتی اندیشیدن از نیایش هفتاد ساله بهتر است.) کانَ
العلمُ صیدٌ و الکتابهُ قیدٌ فَقیّدوا العلمَ بِالکتابهِ. دانش شکار است و نوشتن بند؛ پس دانش را با نوشتن به
﴿ قُلْ سِیرُوا فِی الْأَرْضِ فَانْظُرُوا کَیْفَ کَانَ عَاقِبَهُ الَّذِینَ مِنْ قَبْلُ﴾ (بگو در زمین بگردید و بنگرید سرانجام پیشینیان