فرهنگ نام‌های خداوند

در این تاربرگ نام های نیکوی خداوند که در ادب پارسی به کار رفته است، به خوانندگان فراپیش داشته می‌شود.

خرد بهتر از هر چه ایزد بداد / ستایش خرد را به از راه داد (فردوسی)

از بنده جز آلودگی چه خیزد / پاکی صفت آفریدگار است (پروین اعتصامی)

که ای برتر از گردش روزگار / جهاندار و بینا و پروردگار (فردوسی)

جهاندار

جهــان را بنا کــرد از بهر دانــش / خـدای جــهـاندار بی یــار و یـاور (ناصرخسرو)

یکی طاس می بر کفش برنهاد / ز دادار نیکی دهش کرد یاد (فردوسی)

به پیروزی دادگر یک خدای/ سر جادوان اندر آرم به خاک (فردوسی)

جهان آفرین تا جهان آفرید / چنو مرزبانی نیامد پدید (فردوسی)

به نام خداوند جان و خرد / کزین برتر اندیشه برنگذرد (فردوسی)

که اویست بر نیک و بد رهنمای / وزویست گردون گردان به جای (فردوسی)

نهاد آن گرانمایه را بر کنار / نیایش همی کرد با کردگار (فردوسی)

گر بر فلکم دست بدی چون یزدان / برداشتمی من این فلک را ز میان (خیام)

جهان داور جهاندار جهان باد / زمانه حکم کش او حکمران باد (نظامی)

غم روزی مخور تا روز ماند / که خود روزی‌رسان روزی رساند (نظامی)

رضا بودم که هستی بخش عالم / به عمر شاه عمر من کند ضم (محتشم کاشانی)

می مکن چندین قیاس ای حق شناس / زانک ناید کار بی چون در قیاس (عطار)

سپاس از جهاندار فریادرس / نگیرد به سختی جز او دست کس (فردوسی)

کرم کن چنان کت برآید ز دست / جهانبان در خیر بر کس نبست (سعدی)