بایگانی برچسب: s

الدرس الخامس: الصداقه

– کَیفَ حالک؟ – اَلْحَمدُ لِلّٰهِ؛ جَیِّدَهٌ وَ کَیفَ أَنتِ؟ (حالت چطور است؟ – ستایش ویژه خداست؛ خُب؛ تو چطوری؟)

اَلصَّداقَهُ

واژگان درس پنجم عربی هشتم

«أسْرین» طالِبَهٌ فِی الصَّفِّ الثاّنیِ المُتَوَسِّطِ. هیَ جاءَتْ مِنْ «سَننَدَج» إلی «طهران». (اسرین دانش آموزی در کلاس دوم متوسطه است. او از سنندج به تهران آمده است.)

هیَ طالبِهٌ جَدیدَه فِی المَدرَسَهِ وَ بَقِیَتْ مُدَّهَ أُسبوعَینِ وَحیدَهً. (او دانش آموزی تازه ای در مدرسه است و مدت دو هفته تنها مانده است.)

فِی الْأسُبوعِ الثّالِثِ، فی یَومِ السَّبْتِ جاءَتْ إلَیها إحْدی زَمیلاتِها بِاسْمِ «آیلار» (در هفته سوم در روز شنبه یکی از همکلاسی هایش به نام آیلار نزد او آمد.)

وَ بَدَأَتْ بِالْحِوارِ مَعَها فی ساحَهِ الْمَدرَسَهِ. (و شروع کرد که با او در حیاط مدرسه گپ و گفتی داشته باشد.)

گپ و گفت

اَلْحِوارُ بَیْنَ الطّالِبَتَینِ «أَسْرین» وَ «آیلار» (گفت و گو میان دو دانش آموز: اسرین و آیلار.)

– کیَفَ حالُکِ؟ (حالت چطور است؟)                             – الَحَمدُ للِهّ.ِ؛ جَیِّدَهٌ وَ کیَفَ أنَتِ؟ (- ستایش ویژه خداست؛ خوب؛ تو چطوری؟)

– أنَا بخَیرٍ. مَا اسْمُکِ؟ (من خوبم. نامت چیست؟)                               – اسْمی «أسْرین». (نامم اسرین است.)

– اسِمٌ جَمیلٌ. ما مَعْناهُ؟ (نام زیبایی است. معنایش چیست؟)            

– باِلکْرُدیهِّ بِمَعنیَ الدَّمْع. وَ مَا اسْمُکِ؟ (به کردی به معنای اشک است. اسم تو چیست؟)

– اسِمی آیلار. (نام من آیلار است.)                               – ما مَعنیَ اسْمِکِ؟ (معنای نامت چیست؟)

– آیلار باِلتُّرکیَّهِ بِمَعنیَ الْأقْمارِ. (آیلار در ترکی به معنای ماه هاست.)                       

– اسْمٌ جَمیلٌ جِدّا وَ مَعناهُ جَمیلٌ أیَضا. (نامی بسیار زیباست و معنایش نیز زیباست.)

– مِنْ أیِّ مَدینَهٍ أنَتِ؟ (تو از چه شهری هستی؟)            – أنَا مِنْ سنندج. أ أنَتِ مِنْ طهران؟ (من از سنندجم. آیا تو از تهرانی؟)

– لا؛ أنَاَ مِنْ تبریز وَ ساکنَهٌ هُنا. (نه؛ من از تبریزم و اینجا باشنده ام.)                      – فَأنَتِ مِثلْی أیَضاً. (پس تو هم مانند منی.)

– لمِاذا جِئْتُم إلی طهران؟ (چرا به تهران آمدید؟)            – لِأنَّ والِدی فی مُهِمَّهٍ إداریَّهٍ. (زیرا پدرم در مأموریت اداری است.)

– کمْ سَنَهً مُهِمَّهُ والِدِکِ؟ (مأموریت پدرت چند سال است؟)                          – سَنَتَینِ. (دو سال.)

– أَینَ بَیتُکُم؟ (خانه تان کجاست؟)                                                  – فی ساحَهِ خُراسان. (در میدان خراسان.)

– عَجَباً! بَیتُنا فی نَفْسِ الْمَکانِ. (شگفتا خانه ما نیز در همان جاست.)                  – أَ تَصدُقینَ؟! (آیا راست می‌گویی؟)

– نَعَم؛ بِالتَّأکیدِ؛ مَتی جِئْتُم؟  (آری؛ البته؛ کی آمده ای؟)                             – جِئْنا قَبْلَ شَهْرٍ. (ماه پیش آمده ایم.)

– فَنَحنُ جارَتانِ وَ زَمیلَتانِ. (پس ما همسایه و هم کلاسی ایم.)       – فَکَیفَ ما رَأَیْتُکِ حَتَّی الْآنَ؟ (پس چرا تاکنون تو را ندیده ام.)

– عَجیبٌ. ما مِهنَهُ أَبیکِ؟ (شگفتا. پیشه پدر تو چیست؟)                                      – هوَ مُهَندِسٌ. (او مهندس است.)

– هَلْ تَأتینَ إلی بَیتِنا؟ (آیا به خانه ما می‌آیی؟)                                              – بِکُلِّ سُرورٍ. (با کمال میل؟)

– مَتی؟ (کی؟)                     – بَعدَما یَسمَحُ لی والِدی وَ تَقبَلُ والِدَتی. (پس از اینکه پدرم به من اجازه داد و مادرم پذیرفت.)

– وَ هَلْ یَأْتی أَبوکِ؟ وَ هَلْ تَأْتی أُمُّکِ؟ (آیا پدرت هم می‌آید؟ آیا مادرت هم می‌آید؟)        

– إِنْ شاءَ اللّهُ سَأَسْأَلُهُما. (اگر خدا بخواهد از آن دو خواهم پرسید.)

اَلْغَریبُ مَنْ لَیْسَ لَهُ حَبیبٌ. (ناآشنا کسی است که دوستی ندارد.)

فعل مضارع

اَلْفِعلُ الْمُضارِعُ (یَفْعَلُ، تَفْعَلُ)، (نَفْعَلُ)

هذَا الْعُصْفورُ یَشْرَبُ الْماءَ. (این گنجشک آب می‌خورد.)                    هذِهِ الزَّرافَهُ تَشْرَبُ الْماءَ. (این زرافه آب می‌خورد.)

نَحْنُ نَلْعَبُ کُرَهَ الْقَدَمِ. (ما فوتبال بازی می‌کنیم.)                                 نَحْنُ نَعْمَلُ فِی الْمُختَبَرِ. (ما در آزمایشگاه کار می‌کنیم.)

فنّ ترجمه

دو کاربُرد برای حرفِ «ما»:

برای منفی کردنِ فعل ماضی؛ مانند: «ما»

ما سَمِعْنا: نشنیدیم

«ما» به معنای «چیست؟»؛ مانند: ما تِلْکَ بِیَمینِکَ یا موسی

ای موسی، آن چیست در دست راستت؟

اکنون این جمله ها را ترجمه کنید.

ما ظَلَمْناهُم وَلکِنْ ظَلَموا أنفسهم. (به ایشان ستم نکردیم؛ بلکه ایشان خودشان به خودشان ستم ورزیدند.)

ما ذلِکَ الشَّیءُ فی یَدِکَ؟ (آن چه چیزی است در دستت؟)

اَلتَّمارین

سعید جعفری

اَلتَّمْرینُ الْأَوَّلُ:

با مراجعه به متن درس، پاسخِ درست کدام است؟

۱- لمِاذا جاءَتْ أسْرَهُ أسْرین إلی طهران؟ (چرا خانواده اسرین به تهران آمدند.)    ■ لِمُهِمَّهٍ إداریَّهٍ (برای مأموریت اداری)      □ لِمُعالَجَهِ بِنتِهِم (برای درمان دخترشان)

۲- کَمْ أُسبوعاً بَقِیَتْ أَسرین وَحیدَهً؟ (اسرین چند هفته تنها ماند.)         □ أُسبوعاً واحِداً (یک هفته)   /   ■ أُسبوعَینِ (دو هفته)

۳- فی أَیِّ صَفٍّ کانَتْ أَسرین؟ (اسرین کلاس چندم بود؟)    □ فِی الصَّفِّ الْأوَّل (در کلاس نخست) /   ■ فِی الصَّفِّ الثّانی (در کلاس دوم)

۴- أَینَ بَیتُ أَسرین وَ آیلار؟  (خانه اسرین و آیلار کجاست؟)   /   ■ فی ساحَهِ خُراسان (در میدان خراسان)   /   □ خَلْفَ الْمَدرَسَهِ (پشت مدرسه)

۵- هَلْ أَسرین مِنْ تبریز؟ (آیا اسرین از تبریز است؟)   /   □ نَعَم؛ هیَ تبریزیَّه (آری؛ او تبریزی است.)   ■ لا؛ هیَ سنندجیَّهٌ. (نه؛ او سنندجی است.)

اَلتَّمْرینُ الثّانی:

جمله های زیر را با توجّه به تصویر ترجمه کنید.

نَحنُ نَصْعَدُ الْجَبَلَ. (ما از کوه بالا می‌رویم.) نَحنُ نَذْهَبُ إلی بُیوتِنا. (ما به خانه هایمان می‌رویم.)

اَلتَّمْرینُ الثّالِثُ:

کدام کلمه با دیگر کلمه ها از نظر معنا و مفهوم ناهماهنگ است؟

۱- یَد (دست)    /  عَین (چشم)       /     وَجْه (چهره)         /    جار (همسایه)      ■

۲- سَمَکَه (ماهی)  ■   / ساحَه (حیاط، میدان)/     شارِع (خیابان)    /    طَریق (راه)      

۳- أُسبوع (هفته)  /  خُبز (نان)        ■       شَهْر (ماه)          /    سَنَه (سال)       

۴- بَقَرَه (گاو)    /   فَرَس (اسب)     /      مِهنَه (پیشه)          ■     غُراب (کلاغ)     

۵- حدّاد (آهنگر) /   حَلْوانیّ (شیرینی فروش) /      مُمَرِّضَه (پرستار)      /     ریاضَه (ورزش)     ■

۶- باب (در)    /  نافِذَه (پنجره)     /      رِسالَه (نامه)         ■     جِدار (دیوار)      

۷- تُفّاح (سیب)   /   مَوقّف (ایستگاه)   ■       عِنَب (انگور)       /     رُمّان (انار)       

۸- اَلْفِضَّه (نقره)  ■    اَلسَّبْت (شنبه)    /      اَلثُّلاثاء (سه شنبه)   /   اَلْخَمیس (پنج شنبه) 

اَلتَّمْرینُ الرّابِعُ:

کلمات مترادف و متضاد را معلوم کنید.

مِهْنَه (پیشه) = شُغْل              أَتی (آمد)= جاءَ                   بَساتین (باغ ها) = حَدائِق                    قادِم (آینده) ≠ ماضی (گذشته)

بَیْع (فروش) ≠ شِراء (خرید)  یَصْدُقُ (راست می‌گوید) ≠ یَکْذِبُ (دروغ می‌گوید)  شاهَدَ (دید) = رَأی  لَیل (شب) ≠ نَهار (روز)

طَیِّب (خوب) = جَیِّد       عاقِل (خردمند) ≠ جاهِل (نادان)       کَبیر (بزرگ) ≠ صَغیر (کوچک)          سِعْر (بها) = قیمه

اَلتَّمْرینُ الْخامِسُ:

ترجمه کنید:

۱- اَلْجاهِلُ یَکْذِبُ وَ الْعاقِلُ یَصْدُقُ. (نادان دروغ می‌گوید و خردمند راست.)

۲- أنَا ذَهَبْتُ أَمسِ و أَنتَ سَوْفَ تَذْهَبُ غَداً. (من دیروز رفتم و تو فردا خواهی رفت.)

۳- یا زَمیلی، ما هذَا الْمِصباحُ؟ أَنا ما رَأَیْتُهُ مِن قَبْل. (همکارم، این چراغ چیست؟ من پیش از این آن را ندیده ام.)

۴- أَنتِ رَجَعْتِ قَبْلَ ساعَهٍ و نَحنُ سَنَرْجِعُ بَعْدَ ساعَهٍ. (تو ساعتی پیش بازگشتی و ما ساعتی دیگر بازخواهیم گشت.)

۵- والِدَتی سَتَطْبُخُ طَعاماً لَذیذاً وَ نَحنُ سَوْفَ نَأْکُلُهُ. (مادرم خوراک خوشمزه ای خواهد پخت و ما آن را خواهیم خورد.)

کَنْزُ الْحِکْمَهِ (گنج دانش)

بخوانید و ترجمه کنید.

۱- اَلْعُلَماءُ مَصابیحُ الْأرْضِ. (دانشمندان چراغ های زمین اند.)

۲- اَلْعِلْمُ خَزائِنُ وَ مِفْتاحُهَا السُّؤالُ. (دانش گنجینه هایی است و کلید آن پرسش است.)

۳- إنَّ الْعِلْمَ حَیاهُ الْقُلوبِ وَ نورُ الْأبصارِ. (هر آینه دانش زندگی دلها و نور چشم هاست.)

۴- أعلَمُ النّاس، مَنْ جَمَعَ عِلْمَ النّاسِ إلی عِلْمِهِ. (داناترین مردم کسی است که دانش مردم را با دانش خود جمع کند.[به دانش خودش بیفزاید.])

۵- اَلْعِلْمُ خَیْرٌ مِنَ الْمالِ. اَلْعِلْمُ یَحْرُسُکَ و أنتَ تَحْرُسُ الْمال. (دانش بهتر از مال است. دانش تو را پاس می‌دارد و تو مال را پاس می‌داری.)

درباره معنا و ریشه نام خود تحقیق کنید.

أَسعارُ النُّقودِ فِی الْعَتَباتِ الْمُقَدَّسَهِ (قیمت ارزها در آستانه‌های سپند)

– أرُیدُ تَصریفَ نقُودی إلیَ الدّینارِ. (می‌خواهم پول‌هایم را دینار کنم.)   – أهَلاً بکَ، یا زائرُ. (خوش آمدید؛ ای زیارت کننده.)

– کَیفَ تَصریفُ النُّقودِ؟ (دگرکرد ارزها چگونه است؟)               – الَإْسَعارُ مَکتوبَهٌ علَی هذِه اللوَّحهِ. (قیمتها بر این تخته نوشته شده است.)

– هَلِ الْأسَعارُ فی کلِّ السّوقِ واحِدَهٌ؟ (آیا قیمت ها در هر بازاری یکسان است.) – باِلتأَّکیدِ، الَأْسَعارُ ثابتِهٌ. (البته قیمت ها ثابت است.)

– جوَلهَ صَغیرَهٌ فی سوقِ الصَّرّافینَ؛ ثُمَّ أَرجِعُ. (گردش کوتاهی در بازار ارز می‌کنم؛ سپس برمی‌گردم) 

– لا بأَسَ؛ أنَتَ حُرٌّ. أناَ فی خِدمَهِ الزُّوّارِ. (اشکالی ندارد. تو آزادی. من در خدمت زیارت کنندگانم.)

بعَدَ دقَائقِ (پس از چند دقیقه)

– رَجَعتُ عِندَکَ یا أَخی. (برادرم، برگشتم پیش تو.)                  

– أنَاَ فی خِدمَتِکَ. ماذا عِندَکَ؟ یورو أمْ تومان؟ (من در خدمت توام. چه داری؟ یورو یا تومان؟)

– عِندی تومان. (من تومان دارم.)                   – سَأقَولُ لکَ مِقدارَ التصَّریفِ. (مقدار تبدیل را به تو خواهم گفت.)

پی دی اف درس پنجم عربی پایه هشتم

الدرس الثالث: مهنتک فی المستقبل

أَنَا طَبّاخَهٌ. أَطْبُخُ طَعاماً لَذیذاً. (من آشپزم. خوراکی های خوشمزه می پزم.)

بیع (فروش)≠ شراء(خرید)

مِهْنَتُکَ فِی الْمُستَقبَلِ (پیشه ات در آینده)

دخَلَ الْمُدَرِّسُ فِی الصَّفِّ وَ قالَ: درَسُ الیَومِ حَولَ مِهْنَهِ الْمُستَقبَلِ. (آموزگار به کلاس داخل شد و گفت: درس امروز درباره پیشه آینده است.)

فَسَأَلَ: أَیَّ مِهنَهٍ تُحِبُّ؟ (پرسید: چه پیشه‌ای را دوست داری؟)

صادِقٌ: أَنَا أُحِبُّ الزِّراعَهَ. لِأَنَّها عَمَلٌ مُهِمٌّ لِتَقَدُّمِ البْلِاد.ِ سَوفَ أَصیرُ مُهَندِساً زِراعیّاً. (صادق: من کشاورزی دوست دارم؛ زیرا برای پیشرفت کشور، کار ارزشمندی است. به‌زودی مهندس کشاورزی می‌شوم.)

ناصِرٌ: أَنَا أُحِبُّ بَیْعَ الْکُتُبِ؛ لِأَنَّ الْکُتُبَ کُنوزٌ و قالَ رَسولُ اللّهِ عَنْها: (ناصر: من فروش کتاب را دوست دارم، زیرا کتاب‌ها گنج‌های اند و پیامبر از آنها سخن گفته است.)

اَلْکُتُبُ بَساتینُ الْعُلَماءِ. (کتاب‌ها بوستان‌های دانشمندان‌اند.)

قاسِمٌ: سَأَصیرُ مُختَرِعاً وَ سَوفَ أَصْنَعُ جَوّالاً جَدیداً. (قاسم: من مخترع خواهم شد و به‌زودی گوشی جدیدی می‌سازم.)

منصورٌ: أَنَا أُحِبُّ الرّیاضَهَ. (منصور: من ورزش را دوست دارم.)

أَنَا لاعِبٌ مُمتازٌ فی کُرَهِ الْقَدَمِ. (من بازیکن برجسته‌ای در فوتبال‌ام.)

أَمینٌ: أَنَا أُحِبُّ طِبَّ الْعُیونِ. سَوفَ أَصیرُ طَبیباً لِخِدمَهِ النّاسِ. (امین: من چشم‌پزشکی را دوست دارم. به‌زودی برای خدمت به مردم پزشک می‌شوم.)

اَلطُّلّابُ ذَ کَروا أَصحابَ الْمِهَنِ کَالْمُدَرِّسِ وَ الْخَبّازِ وَ الشُّرْطیِّ وَ الْحَلْوانیِّ وَ الْبائِعِ وَ الْمُمَرِّضِ وَ الْحَدّادِ وَ غَیْرِهِمْ. (دانش آموزان صاحبان شغل‌ها را نام بردند: مانند: آموزگار، نانوا، کلانتر، شیرینی‌فروش، فروشنده، پرستار، آهنگر و دیگر شغل‌ها را)

اَلْمُدَرِّسُ: ما هوَ هَدَفُکُم مِنِ انْتِخابِ الشُّغلِ؟ (هدفتان از گزیدن پیشه چیست؟)

عارفٌ: خِدمَهُ النّاسِ؛ لِأَنَّ کُلَّ واحِدٍ مِنّا بِحاجَهٍ إلَی الْآخَرینَ. (عارف: خدمت به مردم، زیرا هر یک از ما به دیگران نیاز دارد.)

اَلْمُدَرِّسُ: أَیُّ شُغلٍ مُهِمٌّ؟ (آموزگار: چه پیشه‌ای مهم است؟)

حامِدٌ: کُلُّ مِهنَهٍ مُهِمَّهٌ وَ الْبِلادُ بِحاجَهٍ إلی کُلِّ الْمِهَنِ. (حامد: هر پیشه‌ای مهم است و کشور به همه پیشه‌ها نیاز دارد.)

اَلْمُدَرِّسُ: عَلَینا بِاحْتِرامِ کُلِّ الْمِهَنِ. (آموزگار: ما باید همه پیشه‌ها را ارزشمند بشماریم.)

قالَ رَسولُ اللهِ: خَیْرُ النّاسِ أنفَعُهُم لِلنّاسِ (پیامبر فرموده اند: بهترین مردم سودمندترین‌شان برای مردم است.)

بدانیم

دانستیم که فعل مضارع نشانگر زمان حال و آینده است؛ اکنون بدانیم که با افزودنِ «سَـ» یا «سَوْفَ» بر سر آن فقط بر آینده (مستقبل) دلالت می کند و در ترجمه آن از فعل«خواه … » استفاده می شود؛ مثال: أَکْتُبُ: می نویسم ← سَأَکْتُبُ، سَوفَ أَکْتُبُ: خواهم نوشت.

با توجّه به الگوی خوانده شده ترجمه کنید.

أَنَا سَأَعْمَلُ: (من کار خواهم کرد.) / أَنتِ سَوْفَ تَفْحَصینَ الْمَریضَهَ: (تو بیمار را معاینه خواهی کرد.)

أَنتَ سَوفَ تَفْرَحُ: (تو شاد خواهی شد.)

فعل مضارع

اَلْفِعلُ الْمُضارِعُ (أفَعَلُ)، (تَفْعَلُ، تَفْعَلینَ)

أَنَا خَبّازٌ. (من نانوایم.)                                                     أَنَا مُدَرِّسَهُ الْکیمیاءِ. (من آموزگار شیمی‌ام.)

أَعمْلَ لتَهِیِئَهِ الخُبزِ مِنَا لسّاعَهِ الخْامِسَهِ. (از ساعت پنج برای آماده کردن نان کار می کنم.) أَشرَحُ الدَّرسَ لِلطّالِباتِ. (درس را به دانش آموزان گزارش می کنم.)

أَنتَ شُرْطیٌّ. (من کلانترم.)                                                أَنتِ طَبیبَهٌ. (من پزشکم.)

تَحفَظُ الْأَمْنَ فِی الْبِلادِ. (امنیت را در کشور حفظ می‌کنم.)                 تَفحَصینَ الْمَرضی بِدِقَّهٍ. (بیماران را به دقت معاینه می‌کنم.)

التَّمارین

اَلتَّمْرینُ الْأَوَّلُ:

با مراجعه به متن درس به پرسش‌های زیر پاسخ کوتاه دهید.

۱- ماذا قالَ النَّبیُّ حَولَ الْکُتُبِ؟ (پیامبر درباره کتاب‌ها چه گفته است؟)

اَلْکُتُبُ بَساتینُ الْعُلَماءِ. (کتاب‌ها بوستان‌های دانشمندانند.)

۲- ما هوَ الْهَدَفُ مِنِ انْتِخابِ الشُّغْلِ؟ (هدفت از انتخاب شغل چیست؟)

خِدمَهُ النّاسِ؛ لِأَنَّ کُلَّ واحِدٍ مِنّا بِحاجَهٍ إلَی الْآخَرینَ. (عارف: خدمت به مردم، زیرا هر یک از ما به دیگران نیاز دارد.)

۳- حَولَ أَیِّ مَوضوعٍ کانَ دَرسُ الْیَومِ؟ (درس امروز درباره چه موضوعی بود؟)

درَسُ الیَومِ کان حَولَ مِهْنَهِ الْمُستَقبَلِ. (درس امروز درباره پیشه آینده بود.)

۴- ماذا سَتَصیرُ فِی الْمُستَقبَلِ؟ (در آینده چه کاره می شوی؟)

أَنَا أُحِبُّ الرّیاضَهَ. سَوفَ أَصیرُ لاعِبا مُمتازا. (من ورزش را دوست دارم. به زودی بازیکن برجسته‌ای خواهم شد.)

۵- أَیُّ شُغلٍ مُهِمٌّ بِرَأْیِک؟(به نظرت چه کاری ارزنده است؟)

کُلُّ مِهنَهٍ مُهِمَّهٌ وَ الْبِلادُ بِحاجَهٍ إلی کُلِّ الْمِهَنِ. (حامد: هر پیشه‌ای ارزنده است و کشور به همه پیشه‌ها نیاز دارد.)

اَلتَّمْرینُ الثّانی:

جمله های زیر را با توجّه به تصویر ترجمه کنید.

أَنَا طَبّاخَهٌ. (من آشپزم.)                                                    أَنَا نَجّارٌ. (من درودگرم.)

أَطْبُخُ طَعاماً لَذیذاً. (من خوراکی‌های خوشمزه می پزم.)                سَأَصْنَعُ کُرسیّاً خَشَبیّاً. (به زودی صندلی چوبی خواهم ساخت.)

أَنتَ طَبیبٌ مُجِدٌّ. (تو پزشک کوشایی.)                              أَنتِ فَلّاحَهٌ مُجِدَّهٌ. (تو کشاورز کوشایی.)

أَنتَ تَفحَصُ الْمَرضی بِدِقَّهٍ. (تو به دقت بیماران را معاینه می‌کنی.)              أَنتِ تَحصُدینَ الرُّزَّ. (تو برنج درو می‌کنی.)

اَلتَّمْرینُ الثّالِثُ:

جمله های زیر را ترجمه کنید؛ سپس زیر فعل های مضارع خط بکشید.

۱- أَنتَ حَدّادٌ. تَصنَعُ الْأَبوابَ وَ النَّوافِذَ. (تو آهنگری. در و پنجره می سازی.)

۲- أَنَا جُندیٌّ. أَرفَعُ عَلَمَ وَطَنی إیران. (من سربازم. درفش میهنم ایران را برمی افرازم.)

۳- أَنَا مُمَرِّضَهٌ. أَخدِمُ کُلَّ الْمَرضی. (من پرستارم. به همه بیماران خدمت می کنم.)

۴- أَنَا أَنصَحُکَ أَنْ تَذْهَب عِندَ طَبیبِ الْعُیونِ. (من نصیحتت می کنم که نزد چشم‌پزشک بروی.)

۵- أَنتِ سَوفَ تَنجَحینَ فی امْتِحاناتِ نِهایَهِ السَّنَهِ. (تو به‌زودی در آزمون‌های پایان سال کامیاب می‌شوی.)

سعید جعفری

اَلتَّمْرینُ الرّابِعُ:

زیر هر تصویر نام آن را به عربی بنویسید. «دو کلمه اضافه است»

حَدّاد – نَجّار – ریاضیّ – مُمَرِّضَه – کاتِب – حَلْوانیّ – خَبّاز – شُرطیّ – خَیّاطَه – سائِق – طَبیبَه – طَبّاخَه – فَلّاحَه – مُدَرِّسَه

کاتِب (نویسنده)                                    فَلّاحَه (کشاورز)                                          مُمَرِّضَه (پرستار)

مُدَرِّسَه (آموزگار)                                 خَبّاز (نانوا)                                               سائِق (راننده)

خَیّاطَه (دوزنده)                                   طَبیبَه (پزشک)                                     حَدّاد (آهنگر)

حَلْوانیّ (شیرینی‌فروش)                             نَجّار (درودگر)                                       طَبّاخَه (آشپز)

اَلتَّمْرینُ الْخامِسُ:

در گروه های دو نفره مکالمه کنید. «پاسخ کوتاه کافی است»

۱- فی أیِ صَفٍّ أنَتَ (أنَتِ)؟ (تو در چه کلاسی هستی؟)                           – فی الصف الثامن. (در کلاس هشتم.)

۲- مِنْ أیَنَ أنَتَ (أنَتِ)؟ (کجایی هستی؟)                                           – أنا من إیران. (من از ایرانم.)

۳- أ تعَرِفُ (تَعرِفینَ) اللُّغَهَ الْعَرَبیَّهَ؟  (آیا زبان عربی می‌دانی؟)                      – نعم أعرفها. (آری می شناسمش.)

۴- کمَ کتِابا فی حَقیبتِکَ (حَقیبتِکِ)؟ (در کیفت چند کتاب است؟)                     – ثلاثه. (سه تا.)

۵- أیَنَ الخَلیجُ الفْارِسیُّ؟ (خلیج فارس کجاست؟)                                     – فی جنوب إیران. (در جنوب ایران.)

کَنْزُ الْحِکْمَهِ (گنج دانش.)

بخوانید و ترجمه کنید. (احادیث از حضرت علی است.)

۱- اَلْإنسانُ بِعَقلِهِ. (آدمی به خردش انسان است.)

۲- اَلْعَقْلُ حُسامٌ قاطِعٌ. (خرد شمشیری برّاست.)

۳- اَلْعَقْلُ حِفْظُ التَّجارِبِ. (خرد نگه داشت تجربه‌هاست.)

۴- ثَمَرَهُ الْعَقلِ مُداراهُ النّاسِ. (میوه خرد مردم‌داری است.)

۵- غایَهُ الْعَقلِ الِاعْتِرافُ بِالْجَهلِ. (فرجام خرد اعتراف به نادانی است.)

تحقیق کنید و نام چند شغل یا ورزش را به عربی با تصویر در قالب روزنامه دیواری بنویسید.

اَلْأَربَعینیّات (مراسم چله.)

الَذَّهابُ إلیَ النجَّفِ الْأشَرَفِ

– أرُیدُ أنَ أذَهَب إلیَ النجَّفِ. (می خواهم به نجف بروم.)                              – أ تذَهَبُ باِلحْافلِهِ أمَ بِسَیاّرَهِ الْأجُرهَ؟ (با اتوبوس می‌روی یا با تاکسی؟)

– أذَهَبُ بِالحْافلِهِ. (با اتوبوس می‌روم.)                                                 – مَوقفُ الحْافلِاتِ أمَامَکَ. (ایستگاه اتوبوس فرارویت است.)

– مَعَ مَن جِئتَ؟ (با که آمدی؟)                                                         – جِئتُ مَعَ أسُرَتی وَ أسُرَهِ عَمّی وَ خالی. (با خوانواده‌ام و خانواده عمو و دایی‌ام آمده ام.)

– مَتی نصَلُ إلیَ الحَرَمِ؟ (کی به حرم می‌رسیم؟)                                         – نصِلُ فِی السّاعهِ التاّسِعَهِ وَ النصِّفِ. (ساعت نه و نیم می‌رسیم.)

– کمَ مَرَّهً حَضَرتَ فی مَسیرَهِ الْأربعَین ؟ (چندبار در راه چله حاضر شده‌ای؟)            – حَضَرتُ لِأوّلِ مَرَّهٍ. (برای بار نخست حاضر شده‌ام.)

– أَنصَحُکَ أنْ تذَهَب إلی وادِی السَّلامِ. (پیشنهاد می‌کنم که به وادی السلام بروی.)    – لا أدَری ما وادِی السَّلامِ؟ (نمی‌دانم وادی السلام چیست؟)

– مِن أ کَبرِ مَقابرِ العْالمَ فیها مَراقدُ بعَضِ الْأنبیاءِ. (از بزرگترین آرامگاه‌های جان است که در آن گور برخی از پیامبران است.)  

– أیُّ نبَیٍّ مَدفون هُناکَ؟ (کدام پیامبر در آن جا به خاک سپرده شده است.)

– هود وَ صالِحٌ. (هود و صالح.)

پی دی اف درس سوم عربی پایه هشتم