الدرس الثانی: مکه المکرمه و مدینه المنوره

جَلَسَ أَعضاءُ الأُسرَهِ أَمامَ التِّلفاز مُشتاقین یُشاهِدونَ الْحُجّاجَ فی مَطارِ مِهْرآباد
ترجمه: اعضای خانواده مشتاقانه روبه روی تلویزیون نشستند [در حالی که] حاجیان را در فرودگاه مهرآباد می بینند.
وَ هُم یَرْکَبونَ الطّائِرَهَ لِلذَّهابِ إلَی مَکَّه الْمُکَرَّمَه وَ الْمَدینَه الْمُنَوَّرَه،
ترجمه: در حالی که ایشان برای رفتن به مکه مکرمه و مدینه منوره سوار هواپیما می شوند.
نَظَرَ عارِفٌ إلَی والِدَیهِ، فَرَأَی دُموعَهما تَتَساقَطُ مِنْ أَعْینهما فَسَأَلَ والِدَهُ مُتَعَجِّب:
ترجمه: عارف به پدر و مادرش نگاه کرد؛ دید که اشکانشان از چشمانشان فرو می چکد. با تعجب از پدرش پرسید:
یا أَبی، لِمَ تَبکی وَ قَدْ کُنْتَ فِی الْحَجِّ فِی العامِ الماضی؟!
ترجمه: پدرم.، چرا می گریی در حالی که سال گذشته در [مراسم] حج بودی؟!
اَلأَبُ: حینما أَرَی النّاسَ یَذْهَبونَ إلَی الْحَجِّ، تَمُرُّ أَمامی ذِکْرَیاتی حیٖن زُرْت أَنا وَ أُمُّکَ هاتَینِ الْمَدینَتَینِ الْمُقَدَّسَتَینِ
ترجمه: پدر: هنگامی که مردم را می بینم به حج می روند، خاطراتم از پیش چشمم می گذرد، زمانی که من و مادرت این دو شهر مقدس را دیدار کردیم.
فَأَقولُ فی نَفسی: یالَیتَنی أَذْهَبُ مَرَّهً أُخْرَی!
ترجمه: به خودم می گویم: ای کاش بار دیگر برفتم.
رُقَیَّه: وَلٰکِنَّکَ أَدَّیْتَ فریضَهَ الْحَجِّ فِی السَّنَهِ الماضیه مَعَ أُمّی!
ترجمه: رقیه: ولی تو با مادرم در سال گذشته واجب دینی حج را به جا آوردی.
اَلأمُّ: لَقَدِ اشْتاقَ أَبوکما إلی الحرمین الشریفین: المَسجِدِ الْحَرامِ وَ المَسجِدِ النَّبَویِّ وَ کَذلِکَ البَقیعِ الشَّریفِ.
ترجمه: مادر: پدرتان به حرمین شریفین: مسجد الحرام، مسجد النبوی همچنین به بقیع شریف علاقه دارد.
عارِفٌ: أَ أَنتِ مُشْتاقَهٌ أَیضاً؛ یا أُمّاهْ؟
ترجمه: عارف: مادرم، آیا تو هم مشتاقی؟
اَلأُم: نَعَم، بِالتَّأکیدِ یا بُنَیَّ. وَلکِنّی أُحِبُّ أَنْ نَذْهَبَ لزیارَهِ الْعَتَباتِ الْمُقَدَّسَهِ أَیضاً.
ترجمه: مادر: آری، البته فرزندکم. اما دوست دارم برای زیارت عتبات مقدس نیز برویم.
اَلأَبُ: کُلُّ مُسْلِمٍ حینَ یَرَی هٰذَا الْمَشهَد، وَ یَتَذَکَّرُ الأَماکِنَ الْمُقَدَّسَه یَشتاقُ إلَیها.
ترجمه: پدر: هر مسلمانی هنگامی که این صحنه را می بیند و مکان های مقدس را به یاد می آورد به آن مشتاق می گردد.
عارِفٌ: أَیُّ الأَماکِنِ تُحِبُّ أَن تَزورَها؟
ترجمه: عارف: چه مکان هایی را دوست داری که دیدار کنی.
اَلأَبُ: إضافَهً إلَی مَکَّهَ وَ الْمَدینَهِ أُحِبُّ أَن أَزورَ الْعَتَباتِ الْمُقَدَّسَهَ أَیضاً قالَت أُمُّکَ.
ترجمه: پدر: افزون بر مکه و مدینه دوست دارم عتبات مقدس را دیدار کنم. مادرت هم همین را گفت.
عارِفٌ: ما هیَ ذِکْرَیاتُکما عَنِ الْحَجِّ؟
ترجمه: عارف: خاطرات شما از حج چیست؟
اَلأَبُ: أَتَذَکَّرُ خیٖامَ الحُجّاجِ فی مِنَی وَ عَرَفاتٍ وَ رَمْیَ الْجَمَراتِ وَ الطَّوافَ حَولَ الْکَعبَهِ الشَّریفَهِ وَ السَّعْیَ بین الصَّفا وَ الْمَروَهِ، وَ زیارَهَ الْبَقیعِ الشَّریفِ.
ترجمه: پدر: چادرهای حاجیان در منی و عرفات، رمی جمرات، طواف گرداگرد کعبه شریف، سعی میان صفا و مروه و زیارت بقیع شریف را به یاد می آورم.
اَلأُم: وَ أَنا أَتَذَکَّرُ مُشاهَدَهَ جَبَلِ حِراءٍ الَّذی کانَ النَّبیُّ یَتَعَبَّدُ فی الْغارِ الْواقِعِ فی قِمَّتهِ.
ترجمه: مادر: و من دیدن کوهی را به یاد می آورم که پیامبر در غار واقع در نوک آن نیایش می کرد.
رُقَیَّه: أنَا قَرَأْتُ فی کِتابِ التَّربیَهِ الدّینیَّهِ بِأَنَّ أُولیٰ آیاتِ الْقُرآنِ نَزَلَتْ عَلَی النَّبیِّ فی غارِ حِراء. هَلْ رَأَیتِ الْغارَ؛ یا أُمّاه؟
ترجمه: رقیه: من در کتاب تربیت دینی خواندم نخستین آیات قرآن در غار حرا بر پیامبر فرود آمد. آیا غار را دیدی؛ مادرم؟
اَلأُم: لا یا بُنَیَّتی. اَلغارُ یَقَعُ فَوقَ جَبَلٍ مُرتَفِعٍ، لایَستَطیعُ صُعودَهُ إلَّا الأَقویاءُ. وَ أَنتِ تعلمین أَنَّ رِجْلی تُؤْلِمُنی.
ترجمه: مادر: نه درخترکم. غار بالای کوهی بلند واقع شده است. فقط انسان های نیرومند می توانند از آن بالا روند. تو می دانی که [درد] پایم من را آزار می دهد.
رُقَیَّه: هَلْ رَأَیتما غارَ ثَورٍ الَّذی لَجَأ إلَیهِ النَّبیُّ فی طَریقِ هِجرَتِهِ إلَی المَدینَهِ المُنَوَّرَهِ؟
ترجمه: آیا غار ثوری را که پیامبر در راه کوچش به مدینه منور به آن پناه برد دیدید؟
اَلأَبُ: لا یا عَزیزَتی أَنا أَتَمَنَّی أَن أَتَشَرَّف مَعَ جَمیعِ أَعضاءِ الأُسرَهِ وَ مَعَ الأَقْرِباءِ لِزیارَهِ مَکَّهَ المُکَرَّمَهِ وَ المَدینَهِ الْمُنَوَّرَهِ مَرَّهً أُخریٰ وَ أَزورَ هذِهِ الأمَاکِنَ.
ترجمه: پدر: نه دلبندم؛ من آرزو دارم که بار دیگر با همۀ اعضای خانواده ام و با نزدیکان برای زیارت مکه مکرم و مدینه منور مشرف شوم و این مکان ها را زیارت کنم.
اَلمُعْجَم
آلم : به درد آورد (مضارع: یُؤْلِم) /  اَلْخیٖام : چادرها رد: اَلخَیْمَه »
رجلی تُؤْلِمُنی: پایم درد میکند »  /   زارَ : دیدار کرد (مضارع: یَزور)
اِشْتاقَ : مشتاق شد (مضارع: یَشْتاقُ )  /    زُرْت: دیدار کردم
أُمّاه : ای مادرم   /  لَجَأ إلَی : به … پناه بُرد
بُنَیَّ : پسرکم    /   مَرَّ : گذر کرد (مضارع: یَمُرّ)
بُنَیتی : دخترکم /  الْمَشْهَد : صحنه
تَعَبَّدَ: عبادت کرد   / اَلقِمَّه: قلّه «جمع: اَلقِمَم»
التِّلْفاز : تلویزیون  /  کما: همان گونه که
تَمَنّیٰ : آرزو داشت ( مضارع: یَتَمَنّی)     

عَیِّنْ جَوابَ الْأَسْئِلَهِ التّالیَهِ حَسَبَ نَصِّ الدَّرسِ (اِثنانِ زائِدان)

۱- لماذا لَمْ یَصْعَدْ والِدا عارِفٍ وَ رُقَیَّهَ جَبَلَ حِراءٍ؟ – لِأَنَّ رِجْلَ الْأمُّ تُؤْلِمُها.
۲- مَتَی کانَ والِدا عارِفٍ وَ رُقَیَّهَ فِی الْحَجِّ؟  – فی الْعامِ الماضی.
۳- ماذا کانَ أَعْضاءُ الْأُسْرَهِ یُشاهِدون؟  – اَلْحُجّاجَ فی الْمَطارِ.
۴- أَینَ جَلَسَ أَعضاءُ الْأُسْرَهِ؟ – أَمامَ التِّلْفازِ.
۵- کَیْفَ یَکون جَبَلُ حِراء؟ – یَکونُ مُرْتَفِعاً
۶- مَنْ کانَ یَبْکی؟ – والِدا الْأُسْرَهِ.