نیایش: نگارش ۳

خدایا، تو را سپاس که زیبایی‌های آفرینش را برای ما برگزیدی و مواهب پاک خود را به سویمان روان داشتی.

خدایا، شرمسار ناروایی‌ها امّا امیدوار به درگاه رحمتت آمده ام و گران بار و پریشان به بخشایش بی مانند تو چشم امید دوخته ام. با هر چه نزدت آورده ام به گذشت تو مشتاقم، به کرامت و مهرت دل بسته ام و فقط بر آن تکیه و اعتماد دارم.

خدایا، پیش از آنکه کسی را بخواهم، تو را می خوانم و هیچ کس در چشم انداز امیدم با تو شریک نیست.

اینک که به تو روی آورده ام، همان گونه که ضمانت کرده ای از کاستی‌ها و خطاهایم درگذر و چنان که عهد نموده ای عشق و محبّتت را شامل حالم بگردان. صحیفۀ سجّادیه، امام سجّاد