نیایش

ای خدا ای فضل تو حـاجــت روا              با تو یاد هیـــچ کـــس نبــود روا
منگـــر اندر ما مکن در ما نظــر               اندر اکـــرام و سخای خــود نگر
مــــا نبــودیم و تقاضــامان نبــود               لطف تو ناگـــفته مــا مـــی شنود
لذت هســـتی نمـــودی نیــست را               عاشق خود کرده بودی نیست را
قطرهٔ دانش کـــه بخشیدی ز پیش               متصل گردان به دریاهای خویش
ما چو ناییم و نوا در ما ز توست               ما چوکوهیم وصدا درما زتوست
آب دریا جمـله در فرمــان توست               آب و آتش ای خــداوند آن توست
چون الف چیزی ندارم ای کـریم                جز دلی دل تنگ تر از چشم میم
این همه گــفتیم لیک اندر بـسیج                بی عــنایات خــدا هیچــیم هـــیچ
بی عــنایات حق و خاصان حـق                گــر ملک باشد سیاهستـش ورق