ستایش: ای بی نشان

ستایش: ای بی نشان

ای بی نشانِ محض،نشان از که جویمت؟    /     گم گشت درتو هر دوجهان، از که جویمت؟

تو گــم نه ای و گـمشدۀ تو منم ولیــک   /    نایافت یافت می نتوان، از که جویمت؟

پیــدا  بســـی  بجُســتمت  امّا نیافــتم     /    اکنون مرا بگو که نهان، از که جویمت؟

چون در رهت یقین و گمانی همــی رود   /    ای برتر از یقین و گمان، از که جویمت؟

در جست و جوی تو، دلم از پرده اوفتاد   /   ای در درون پردۀ جــان، از کــه جویمت؟

عطّار اگرچــه یافت به عینِ یقـین تو را    /   ای بس عیان به عینِ عیان، از که جویمت؟

عطّار نیشابوری